Edelsteen labratoria en synthetische diamant

Edelsteen laboratoria

Edelsteen laboratoria houden zich uitsluitend bezig met de beoordeling van geslepen edelstenen. Ze bekommeren zich niet met de markt en geven dus geen waardeoordeel in geld.

De essentie van het laboratorium is gelegen in de wetenschappelijke grondslag waarmee de kenmerken beoordeeld worden. Men beoordeelt op de vier C’s met de modernste middelen en technieken. Het eindresultaat wordt neergelegd in het certificaat waarop de details van de vier beoordelingen staan vermeld met als extra beoordeling de “Finish Grade”, die bij grotere en hoge kwaliteiten een extra rol speelt.

Het certificaat heeft een nummer dat refereert aan het werkblad waarop de steen is geïdentificeerd en gegradueerd.  Dit nummer wordt in de rondist gezet met een laser. Van het certificaat wordt een microfoto gemaakt. Deze microfoto wordt gelijktijdig met de steen “Gesealed”. Met deze gegevens kan de diamant zeer juist getaxeerd worden.

Gecertificeerde stenen worden ook vaak gebruikt als onderdeel van een beleggingsportefeuille en verdwijnen in een kluis om op een later tijdstip opnieuw verhandeld te worden. Wordt de steen uit het seal gehaald om in een sieraad te verwerken, dan kan op een later tijdstip, aan de hand van het nummer en werkblad de steen geïdentificeerd en vervolgens opnieuw gesealed worden. Enkele voorbeelden van laboratoria zijn HRD, IGI, GIA, Nederlands Edelsteenlaboratorium.

Synthetische diamant

Een synthetische diamant is een diamant die op kunstmatige wijze gemaakt is. Er zijn verschillende procédés uitgewerkt om dit soort diamanten te maken. Er is een methode waarbij ook andere atomen dan koolstofatomen worden ingesloten waardoor deze diamanten een gele kleur hebben, wat voor sierdiamanten niet fraai is.

In Amerika is een procédé ontwikkeld waarbij geen andere atomen meer in de diamant voorkomen. Deze zijn zowel in Amerika als in Duitsland te verkrijgen. Twee Amerikaanse leveranciers zijn Apollo Diamonds en Gemesis.

Onderzoekers van de Carnegie Institution van Washington ontdekten in 2004 een manier om binnen 24 uur diamant te synthetiseren die meer dan 50% harder is dan de natuurlijke diamant

Fysieke eigenschappen en de bewerking van Diamanten

Carbonkristal

Diamant (Oudgrieks: αδάμας of adamas, “onverslaanbaar”) is een van de vier natuurlijke verschijningsvormen van koolstof (de meest voorkomende is grafiet).

Diamant is de hardste natuurlijke substantie, en ook een van de oudste. De diamant waar we nu van spreken werd meer dan drie miljoen jaar geleden gevormd 150 km of dieper in de aardmantel. Strikt genomen gaat het om carbonkristallen, gecreëerd onder extreme hitte (meer dan 10.000°C) en extreme druk.
Diamantenlagen liggen behoorlijk diep in de aard en werden door de tijden heen naar boven gestuwd door allerlei geologische fenomenen, zoals aardbevingen, inslagen van meteorieten, het schuiven van de continenten, …

Dit ‘transport’ gebeurde in ertslagen, bekend als kimberliet of lamproiet.

Niet alle kimberliet bevat diamant. We vinden enkel concentraties terug op specifieke plaatsen in de wereld, die in de loop van de geschiedenis een gegeerde status kregen en tot diamantmijnen uitgroeiden.
Kimberlietlagen zijn vaak veel ouder dan de diamant die er later in terechtkomt. Volgens De Beers, een van de grootste diamantproducenten ter wereld, bestaan de kimberlietlagen in Kemberley zowat 90 miljoen jaar, maar bevatten ze diamanten die al meer dan 3 miljard jaar oud zijn.

Bewerking van Diamant

Ruwe diamanten worden bewerkt om hun schoonheid tot een hoogtepunt te brengen. Door de unieke eigenschappen van diamant wordt zowat 75% van alle vondsten toegepast in de industrie. Diamanten hebben meerdere toepassingsgebieden. De natuurlijke hardheid van dit materiaal komt in de industrie goed van pas. Industriële diamanten, zoals carbonado, zijn van groot belang voor zowel werktuigen (drilboren, snijdgereedschap) als de juwelenmakerij.

Naast de hardheid zijn ook de thermische geleidbaarheid en de elektrische weerstand van diamant bijzonder hoog. Deze combinatie maakt dat diamant gebruikt kan worden in elektronische schakelingen om warmte af te voeren.

De overige 25% wordt zorgvuldig uitgezocht om er diamanten sieraden en edelstenen mee te maken. Hierbij is rol van de diamantbewerker van primordiaal belang. In de loop der eeuwen zijn specifieke technieken ontwikkeld om de schoonheid van de diamant volledig tot haar recht te laten komen. De kunst van het slijpen wordt traditioneel beoefend in Antwerpen, New York, Tel Aviv, Amsterdam en Bombay.

Het is de slijper die zal bepalen welke vorm de steen zal krijgen om haar schoonheid zo volledig mogelijk prijs te geven. Een diamant heeft – als geen andere edelsteen – de gave om licht het mooiste op te vangen en te weerkaatsen.